War & Peace

Historia Sahary Zachodniej to historia zdrady.

W nowej zdradzie Hiszpania raz jeszcze odmówiła ludowi Sahrawi prawa do samostanowienia.
W liście do króla Maroka w marcu tego roku - i podczas późniejszej oficjalnej wizyty - rząd hiszpański jasno dał do zrozumienia, że nie zamierza respektować swojego historycznego zobowiązania do wspierania samostanowienia Sahrawi.
W liście do króla Maroka w marcu tego roku - i podczas późniejszej oficjalnej wizyty - rząd hiszpański jasno dał do zrozumienia, że nie zamierza respektować swojego historycznego zobowiązania do wspierania samostanowienia Sahrawi.

Gdy rozmawiamy o Saharze Zachodniej, mówimy o ostatniej granicy dekolonizacji w Afryce, o sytuacji, za którą Hiszpania jest bezpośrednio odpowiedzialna; to bogate terytorium Afryki Północnej było po jej rządami przez ponad 200 lat.

Mówimy także o jednym z najgłębiej zakorzenionych konfliktów w historii kontynentu afrykańskiego, toczonym o ziemię niewielkiej populacji, o bogactwie zasobów naturalnych i jednym z nabogatszych łowisk na świecie. Sahara Zachodnia to "idealne terytorium do podboju", jak zauważył pewien francuski dyplomata w wyprodukowanym przez Javiera Bardema filmie Hijos de las nubes: la última colonia (Dzieci Chmur: Ostatnia kolonia).

Dyplomata nie mylił się bardzo. Portugalczycy doskonale zdawali sobie sprawę z bogactw Sahary Zachodniej, ale ich wczesne próby kolonizacji tego terytorium zatrzymały się dzięki oporowi Sahrawi. Następni przyszli Hiszpanie, którzy dzięki porozumieniom z głównymi plemionami zamieszkującymi to terytorium osiedlili się na Sacharze Zachodniej, zmieniając ją nie tylko w kolonię, ale też wcielając ją do państwa hiszpańskiego. Sahara Zachodnia została 53. prowincją Hiszpanii.

Ludy Sahary Zachodniej, jak wszystkie ludy Afryki powstały, by domagać się końca kolonizacji. Aby zdobyć możliwość samostanowienia na swoim terytorium stworzyli w 1973 roku pierwszy zorganizowany ruch wyzwoleńczy, Polisario Front.

Ta historia jest długa, ale przede wszystkim, jest to historia zdrady. Hiszpania zdradziła ludność Sahary Zachodniej poprzez nie wypełnienie swojego obowiązku jej dekolonizacji, narzuconego przez ONZ i Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w Hadze. Zdradziła Saharę Zachodnią, przekazując Sahrawi i ich ziemię Maroko i Mauretanii w zamian za korzyści polityczne i gospodarcze. Zdradziła Saharę Zachodnią, gdy stała bezczynnie, gdy jej mieszkańcy byli najeżdżani, bombardowani, zmuszani do uchodźctwa, dzieleni murem, prześladowani przez brutalną marokańską okupację. To są zbrodnie, za które Hiszpania ponosi bezpośrednią odpowiedzialność.

Lud Sahrawi wytrwał wśród tych udręk pod przywództwem Polisario Front. Jej opór trwa już niemal 50 lat, mimo porzucenia przez Hiszpanię i okupacji 80% terytorium przez Maroko. Także dziś lud Sahrawi stawia niestrudzony, niezrównany opór aby osiągnąć cele dekolonizacji i niepodległości.

Przez te 50 lat Sahrawi znieśli niewyobrażalne trudności. W połowie lat 70. do obozów w południowej Algierii zaczęli przybywać uchodźcy z Sahary, uciekający przed marokańskimi bombami i atakami na opuszczone przez rząd hiszpański miasta Sahary Zachodniej. Wielu Sahrawi pozostało na terenach okupowanych przez Maroko. W rezultacie Sahrawi są podzielenie. Tysiące żyją w obozach dla uchdoźców w Algierii, a kolejne w szponach zaciekłej marokańskiej okupacji Zachodniej Sahary. Ten podział jest utrzymywany przez armię okupacyjną i 2700-kilometrowy mur.

18 marca 2022 był dniem kolejnej zdrady. W liście do króla Maroka Mahammada VI premier Hiszpanii Pedro Sánchez zadeklarował poparcie dla "autonomii Sahary, ale zawsze w obrębie Maroka". To nic innego jak oficjalne poparcie nielegalnej okupacji Sahary Zachodniej przez Maroko. Ta decyzja wstrząsnęła Hiszpanią, gdzie poparcie społeczne dla sprawy Sahrawi jest nadal wysokie. Społeczeństwo hiszpańskie doskonale zdaje sobie sprawę z odpowiedzialności swojego rządu wobec Sahary Zachodniej. Niewiele osób spodziewało się, że 47 lat po pierwszej zdradzie Hiszpania ponownie odstąpi jej terytorium na rzecz Maroka.

Musimy jasno powiedzieć: rząd Hiszpanii wspiera wojskową okupację, która dopuściła się ludobójstwa na ludności Sahary Zachodniej. Żadne geopolityczne, ekonomiczne czy strategiczne cele nie mogą usprawiedliwić dwulicowości rządu gotowego bronić praw człowieka w niektórych częściach świata i jednocześnie wspierać i wybielać ludobójstwo w innych. Nadszedł czas, by dokończyć projekt dekolonizacji i dotrzymać obietnicy suwerenności, odmawianej pokoleniom Sahrawi.

Taleb Alisalem jest aktywistą i analitykiem politycznym specjalizującym się w Saharze Zachodniej.

zdjęcie: Taleb Alisalem

Help us build the Wire

The Wire is the only planetary network of progressive publications and grassroots perspectives.

The mission of the Wire is bold: to take on the capitalist media by creating a shared space for the world’s radical and independent publications, building a coalition that is more than the sum of its parts.

Together with over 40 partners in more than 25 countries — and the relentless efforts of our team of translators — we bring radical perspectives and stories of grassroots struggles to a global audience.

If you find our work useful, help us continue to build the Wire by making a regular donation. We rely exclusively on small donors like you to keep this work running.

Support
Available in
EnglishSpanishGermanPolishFrench
Author
Taleb Alisalem
Translator
Akcja Socjalistyczna
Date
27.04.2022

More in War & Peace

War & Peace

CODEPINK

Latin America
War & Peace
2020-10-23

How do indigenous peoples in the Pacific experience armed conflict?

Receive the Progressive International briefing
Privacy PolicyManage CookiesContribution Settings
Site and identity: Common Knowledge & Robbie Blundell