„To było najgłębsze dno piekła”.

Tak Mohammed Qaoud, dziennikarz z Gazy, mówił o czasie spędzonym w niesławnym obozie koncentracyjnym Sde Teiman po zatrzymaniu przez siły izraelskie. Podczas webinaru zorganizowanego przez Progressive International w maju szczegółowo opisał różne formy znęcania się i upokarzania, którym rytualnie poddawano jego i innych więźniów politycznych.

Jak powiedział Qaoud, „najdotkliwszą” formą tortur były tortury seksualne. W Sde Teiman „tortury seksualne stosowano szczególnie wobec więźniów z Gazy; później stosowano je wobec wszystkich więźniów, ale początkowo koncentrowano się na więźniach z Gazy”. Wśród wielu upokarzających rytuałów, mających na celu nie tylko złamanie więźniów, ale także zatrzymanie samej reprodukcji palestyńskiego życia, znalazły się przeszukania poprzedzane zdjęciem wszystkich ubrań, uderzenia w genitalia więźniów „w celu kastracji” oraz gwałty z wykorzystaniem tresowanych zwierząt.

Przemoc seksualna wobec Palestyńczyków jest tematem nowego przełomowego raportu Palestyńskiego Kolektywu Feministycznego (PFC), opublikowanego we współpracy z Progressive International. „Państwo drapieżne” gromadzi zeznania ocalałych i świadków, odtajnione izraelskie archiwa, palestyńskie historie przekazywane z ust do ust, badania naukowe, doniesienia medialne, dokumentację praw człowieka i zapisy Organizacji Narodów Zjednoczonych w jedną narrację. 

W ciągu ostatnich trzech lat dowody ludobójstwa w Strefie Gazy – i licznych zbrodni przeciwko ludzkości, które mu towarzyszyły – stały się niemożliwe do zignorowania. Mimo to wielu nadal wierzyło, że ta przemoc była aberracją: że była wynikiem złego rządu, a nie imperialistycznego i kolonialnego systemu w najczystszej postaci.

Wielu upierało się, że gdyby Benjamin Netanjahu został po prostu odsunięty od władzy lub gdyby „postępowi” Izraelczycy odnieśli polityczne sukcesy, można by przywrócić jakąś formę sprawiedliwości.

Raport PFC obala te przekonania. Zamiast tego pokazuje, że przemoc seksualna była integralną częścią procesu syjonistycznego kolonializmu w Palestynie od samego początku. „Przemoc seksualna i przemoc związana z płcią historycznie stanowiła nieodłączny element projektu syjonistycznego i nadal napędza systematyczną wojnę toczoną przeciwko palestyńskim ciałom, palestyńskiej intymności, życiu domowemu i przestrzeni” – czytamy w raporcie. Status quo – od Ben Guriona po Netanjahu – to przemoc rytualna, której celem jest zniszczenie fundamentów palestyńskiego życia.

Raport dokumentuje przemoc seksualną i przemoc na tle płciowym, obejmującą zatrzymania, przesłuchania, działania wojenne, inwigilację, rozdzielanie rodzin, niszczenie domów i pozbawianie rodzin możliwości pochowania zmarłych. W izraelskich więzieniach i aresztach odnotowano wymuszanie obnażania się, seksualne upokarzanie, tortury genitaliów, gwałty z użyciem różnych przedmiotów oraz gwałty z użyciem tresowanych psów. W Strefie Gazy raport śledzi niszczenie opieki zdrowotnej w zakresie zdrowia reprodukcyjnego, ucinanie dostępu do wody, żywności, paliwa i leków oraz ataki na opiekę okołoporodową, które sprawiają, że sam poród staje się stanem oblężenia.

Przykładowo raport zauważa, że ​​największa klinika leczenia bezpłodności w Strefie Gazy, ośrodek zapłodnienia in vitro Basmah, została bezpośrednio zaatakowana w grudniu 2023 roku, co według doniesień doprowadziło do zniszczenia około 3000 embrionów. W jednym przypadku udokumentowanym w raporcie, Rania Abu Anza przez 10 lat starała się o dziecko korzystając z metody in vitro, zanim urodziła bliźnięta. Dzieci zginęły wraz z ojcem w izraelskim nalocie.

Raport dokumentuje w całej okupowanej Palestynie przypadki „esqat” – jest to szantaż o tle seksualnym, inwigilacja i przymus – stosowany w celu zdobywania informatorów, rozbijania społeczności i grożenia Palestyńczykom ujawnieniem wstydliwych informacji, lub sfabrykowaniem takowych.

Raport śledzi ciągłość tych praktyk w całej historii projektu syjonistycznego. Te same metody pojawiają się wielokrotnie na przestrzeni dekad i w różnych miejscach – od Nakby po Intifadę, od kolonialnego punktu kontrolnego po Sede Teiman. Są one uniwersalne dla wszystkich służb bezpieczeństwa kolonizatora: od strażników więziennych i żołnierzy po policję i funkcjonariuszy wywiadu. Celem jest upokorzenie,zniewolenie, wysiedlenie, a ostatecznie zniszczenie.

To użycie przemocy seksualnej wskazuje na znacznie bardziej rozległy i dalekosiężny projekt ludobójstwa niż atak na Gazę. Stanowi systematyczny wysiłek mający na celu uniemożliwienie Palestyńczykom rozmnażania się „biologicznie i kulturowo” – uczynienie dalszego istnienia społeczeństwa palestyńskiego nie tylko uciążliwym, ale ostatecznie niemożliwym.

Raport PFC to wezwanie. Przypomina nam, że nie ma powrotu do sprawiedliwszego, bardziej postępowego kolonializmu. Proces wypierania jednego społeczenstwa przez drugie jest z konieczności procesem brutalnym. Jak napisał Franz Fanon w „Wyklętym ludu ziemi”: „Kolonializm nie jest maszyną myślącą ani organizmem obdarzonym zdolnościami rozumowania. Jest przemocą w stanie naturalnym, która ustąpi dopiero w obliczu jeszcze większej przemocy”. 

Dla Palestyńczyków sprawiedliwość można znaleźć jedynie w dekolonizacji – ostatecznym i nieodwracalnym zwróceniu palestyńskiej ziemi Palestyńczykom. Dopiero wtedy można położyć kres dekadom tortur.

Prosimy o przeczytanie i udostępnienie tego przełomowego raportu dostępnego tutaj.

Co nowego w Ruchu

Rewolucja Flamingo jest o krok od zwycięstwa

Od Tirany po Brukselę, Edi Rama jest pod coraz większą presją, by podjąć działania przeciwko wywłaszczaniu ziemi w Albanii przez rodzinę Trumpów. Projektu Jareda Kushnera „nigdzie nie widać”, powiedział w tym tygodniu premier, przyznając, że istnieje prawdopodobieństwo, iż luksusowy projekt „nie dojdzie do skutku”. 

14 lipca Edi Rama potwierdził swój zamiar usunięcia pozycji „inwestora strategicznego” swojego kraju, statusu prawnego wymyślonego przez samego premiera. Tydzień wcześniej dokument Progressive International *Akta Ediego Ramy* ujawnił, jak ta fałszywa klasyfikacja została wykorzystana w celu zapewnienia pełnej ochrony prawnej projektowi Kushnera w Zvërnec.

Wesprzyj młodych palestyńskich dziennikarzy w Strefie Gazy 

Projekt Al-Bayan, wspólna zbiórka funduszy założona przez początkujących palestyńskich reporterów w Strefie Gazy i Communiqué – wcześniej znaną jako Al-Fidai Media, organizacja non-profit, będąca własnością swoich pracowników, działająca w sektorze mediów – ​​pilnie stara się zebrać 15 000 euro (~17 000 dolarów) do sierpnia, aby utrzymać niezależne dziennikarstwo w obliczu wyniszczającego kryzysu, w którym zginęło ponad 200 lokalnych reporterów, zagraniczni dziennikarze nadal mają zakaz wstępu, a rosnące koszty utrzymania zagrażają zarówno przetrwaniu, jak i opowiadaniu historii. Środki zostaną przeznaczone na miesięczne stypendia (szacowane na 300 euro na reportera) na pokrycie podstawowych potrzeb, zabezpieczenie niezbędnego sprzętu, takiego jak kamery, mikrofony i sprzęt ochronny, a także na zapewnienie prądu, internetu i transportu. Nadwyżki zasilą fundusz awaryjny, którego długoterminowa wizja zakłada rozszerzenie go na współpracę zawodową i mentoring. Zbiórkę można zobaczyć tutaj. 

Nasa historia

17 lipca 1936 roku – Wojna domowa w Hiszpanii

Wojna domowa w Hiszpanii rozpoczęła się 17 lipca 1936 roku. Z okazji rocznicy ponownie  publikujemy przemówienie pożegnalne Dolores Ibárruri, znanej również jako La Pasionaria, wygłoszone w Barcelonie 28 października 1938 roku do Brygad Międzynarodowych. Było to ostatnie przemówienie Ibárrui przed jej wyjazdem z Hiszpanii do Związku Radzieckiego. 

Oto kilka fragmentów, którymi można się cieszyć i dzielić na Instagramie: 

„Ze wszystkich narodów, ze wszystkich ras, przybyliście do nas jak bracia, jak synowie nieśmiertelnej Hiszpanii; a w najtrudniejszych dniach wojny, gdy stolica Republiki Hiszpańskiej była zagrożona, to właśnie Wy, dzielni towarzysze Brygad Międzynarodowych, pomogliście uratować miasto swoim bojowym entuzjazmem, bohaterstwem i duchem poświęcenia. 

„Po raz pierwszy w historii zmagań ludów miał miejsce, zapierający dech w piersiach swoją okazałością, spektakl utworzenia Brygad Międzynarodowych, aby pomóc ocalić wolność i niepodległość zagrożonego kraju – wolność i niepodległość naszej hiszpańskiej ziemi.” 

„Komuniści, socjaliści, anarchiści, republikanie – ludzie o różnych kolorach skóry, odmiennej ideologii, antagonistycznych religiach – a jednak wszyscy głęboko kochający wolność i sprawiedliwość, przybyli i ofiarowali się nam bezwarunkowo. ”

„Dali nam wszystko – swoją młodość lub dojrzałość; swoją naukę lub doświadczenie; swoją krew i swoje życie; swoje nadzieje i aspiracje – i nie prosili nas o nic. Ale tak, trzeba to powiedzieć, chcieli stanowiska bojowego, aspirowali do zaszczytu śmierci za nas. ”

¡No Pasaran!

Dzieło sztuki tygodnia

Frantz Fanon, wybitny badacz walki z kolonializmem, urodził się 20 lipca 1925 roku w Fort-de-France, stolicy Martyniki, wówczas francuskiej kolonii na Karaibach. 

Jako młody człowiek zgłosił się na ochotnika do walki w Wolnych Siłach Francuskich podczas II wojny światowej. Doświadczenie to nauczyło go gorzkiej sprzeczności metropolii, która wymagała lojalności od swoich kolonialnych poddanych, jednocześnie traktując ich jako rasowo gorszych. 

Po wojnie studiował medycynę i psychiatrię w Lyonie, a w 1952 roku opublikował książkę „Czarna skóra, białe maski”, wnikliwą analizę ran psychicznych, jakie kolonializm zadaje kolonizowanym. 

Mieszkając w Algierii, w 1953 roku objął stanowisko w szpitalu psychiatrycznym Blida-Joinville. W obliczu pacjentów złamanych torturami i przemocą francuskich rządów, ostatecznie zrezygnował z pracy i wziął udział w algierskiej wojnie o niepodległość, stając się bojownikiem i rzecznikiem Frontu Wyzwolenia Narodowego (FLN). 

Jego ostatnie i najbardziej wpływowe dzieło – „Wyklęty lud ziemi” – ukończone w 1961 roku, gdy umierał na białaczkę, zawierało wnikliwą analizę dekolonizacji, rewolucyjnego potencjału chłopstwa, pułapek świadomości narodowej oraz roli przemocy w obaleniu władzy kolonialnej. Ten plakat autorstwa dyrektora kreatywnego PI, Gabriela Silveiry, upamiętnia życie Fanona.