Ciemność wisi nad Hawaną niczym duch.

W jeden moment całe ulice pogrążają się w ciemności – to oczywisty skutek oblężenia USA zaprojektowanego w celu ukarania ludności Kuby, by zmusić ją do uległości wobec waszyngtońskiego reżimu.

Lecz światło jest w drodze.

W marcu samoloty, łodzie i delegacje z całego świata zebrały się w stolicy Kuby. Na lotnisku José Martí, w hali przylotów ustawione w długie rzędy zostały walizki wypełnione antybiotykami, lekami przeciwnowotworowymi i zaopatrzeniem chirurgicznym. Na morzu – łodzie przeprawiły się przez Morze Karaibskie i po opóźnieniu pogodowym nareszcie przybiły do doków w Hawanie. Po przybyciu wyładowano panele słoneczne i generatory, a następnie zawieziono je do szpitali walczących o utrzymanie podstawowych usług.

Nadjechał konwój Nuestra América.

Od Mediolanu po Meksyk, od portów karaibskich po ulice Hawany, ponad 600 delegatów dostarczyło ponad 35 ton pomocy humanitarnej na wyspę doprowadzoną na skraj wytrzymałości przez miesiące nasilającej się wojny ekonomicznej – w tym lekarstwa, jedzenie i wyposażenie energetyczne. Zaopatrzenie dotarło do klinik i przychodni, które od tygodni zmuszone były racjonować swoje usługi. Lekarze otrzymali wyposażenie, które pozwoli utrzymać oświetlenie podczas kolejnego blackoutu.

Gdy delegaci gromadzili się w Hawanie w sobotę 21 marca, w kilkunastu miastach na świecie równolegle doszło do demonstracji. Przed budynkami ambasad amerykańskich i na placach publicznych Londynu, Dublina, Madrytu, Meksyku, Aten, Wiednia, Sydney, Johannesburga i innych miast protestujący zebrali się ze wspólnym żądaniem – by zakończyć oblężenie.

W tym samym czasie Konwój zrobił więcej niż jest w stanie osiągnąć jakakolwiek pojedyncza demonstracja.

W Mediolanie, rzędy walizek wypełnionych lekarstwami rozciągały się wzdłuż podłogi lotniska, gdzie udokumentowano je i podzielono, podczas gdy delegaci oczekiwali na lot czarterowy. Kilka dni później w Hawanie łodzie pojawiły się na horyzoncie, ich przybycie transmitowano na wyspie i daleko poza nią. W całej Hawanie wywiady z organizatorami i uczestnikami na konferencjach prasowych, koncertach i w szpitalach szybko rozeszły się po kanałach informacyjnych, niosąc wieści o Kubie do miejsc, w których zwykle się o niej nie mówi.

Historie nałożyły się na siebie.

W ciągu kilku marcowych dni konwój przełamał informacyjną blokadę, która tak często prowadzi do izolacji wyspy. Podczas gdy historie o konwoju krążyły po sieci, analitycy na Kubie odnotowali wzmożone zaangażowanie na platformach cyfrowych. Narracje nie mówiły tylko o kryzysie, ale również o podjętych działaniach.

Ale to nie koniec.

Agencje prasowe rozprzestrzeniły wieści na całym świecie. Associated Press, Reuters, Agence France-Presse zdawały relacje o skali pomocy i koalicji, która stoi za konwojem. Główne media w Europie, Ameryce Północnej i Łacińskiej śledziły łodzie, samoloty i ich przybycie do Hawany. Gdy delegaci powrócili do Stanów Zjednoczonych, władze skonfiskowały ich telefony i przesłuchiwały uczestników – obrazując to, jak misja była postrzegana w Stanach.

Konwój to zmienił. Miesiącami Kuba była portretowana jako miejsce upadku. Puste półki, brak prądu, kryzys. Decyzje polityczne, które do tego doprowadziły traktowane były jako odległe tło. Konwój pomógł znów umiejscowić je na pierwszym planie i pozwolił je ponownie zakwestionować. Ukazał sytuację na Kubie nie tylko jako jako kryzys humanitarny, ale kwestię polityczną – kto podtrzymuje oblężenie, a kto jest gotowy je przełamać?

Kilka dni później ta kwestia przeszła od retoryki do rzeczywistości.

Do portu w Matanzas przybił rosyjski tankowiec - Anatolij Kołodkin – dostarczając ponad 700 tys. baryłek ropy naftowej. To pierwsza znacząca dostawa paliwa, która dotarła do Kuby w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Po wielu tygodniach niedoborów paliwa, które sparaliżowały wyspę, w końcu zezwolono na przybicie statku.

Uzasadnienie ze strony Waszyngtonu było ostrożne – to humanitarny wyjątek, nie zmiana linii politycznej.

Lecz w innych miejscach wyciągnięto bardziej otwarte wnioski. Prezydentka Claudia Sheinbaum potwierdziła prawo Meksyku do dostarczania ropy na Kubę – niezależnie czy w postaci pomocy humanitarnej, czy jako cześć zwykłych umów komercyjnych. Inne rządy zasygnalizowały podobne stanowiska w mniej otwarty sposób. Wizja, którą Trump dumnie zadeklamował na pokładzie Air Force One 16 lutego – „Jest embargo. Nie ma ropy. Nie ma pieniędzy. Nie ma niczego” – zaczęła się rozmywać.

Kilka dni wcześniej, na konferencji prasowej w Hawanie, Jeremy Corbyn zadał pytanie:

„Gdyby Francja, Niemcy i Wielka Brytania wysłały tankowiec na Kubę, czy Stany naprawdę zbombardowałyby ten statek? Czy naprawdę zatrzymałyby ten tankowiec przed dotarciem do Kuby?”

W Matanzas nie trzeba było czekać na słowną odpowiedź. Statek przepłynął mimo blokady. Na brzegu przepompowywano ładunek. Pracownicy tłoczyli się w dokach, węże biegły od tankowca do terminalu, jak gdyby była to kolejna zwykła dostawa. I w pewnym sensie tym właśnie była. Ale jednocześnie była też czymś kompletnie innym – próbą, która nie została zatrzymana.

Nie rozwiązuje to kryzysu. Dostawa wystarczy na kilka dni, nie miesięcy. Szpitale wciąż racjonują energię. Apteki borykają się z brakiem zaopatrzenia. Architektura blokady zaprojektowana po to, jak to ujęto w memorandum USA z 1960 roku, by powodować „głód, desperację i obalenie rządu”, nadal kształtuje codzienne życie na wyspie. Doszło jednak do pewnej zmiany.

Mimo to w Hawanie znowu zgasną światła. Jednak gdy zapłoną ponownie, teraz będzie to już w innej atmosferze politycznej – takiej, w której oblężenie da się podważyć. Pomoc przybywa nie jako akt dobroczynności, ale oporu. Dostawy ropy nie są już wyłącznie hipotezą – w końcu jedna z nich zdołała dotrzeć. Rządy będą rozważać swoje możliwości w oparciu o przykład dany przez konwój.

W dokach Matanzas, ropa płynie do zbiorników magazynowych. Na korytarzach szpitali generatory prądu włączają się, zacinają i włączają z powrotem. Na telefonach, których nie zdołano skonfiskować, filmy z walizkami, łodziami i tłumami ludzi nadal rozprzestrzeniają się po sieci.

Krok po proku poczucie niepodważalności, które przez lata podtrzymywało blokadę, zaczyna się kruszyć. To dlatego że pokazano w praktyce, że można ją przebić.

Co nowego w Ruchu

Następna wojna światowa?

The People’s Academy powróci 7 kwietnia z kursem pod tytułem „Sekwencje Kolejnej Wojny Światowej”, w której przyjrzymy się strategiom Stanów Zjednoczonych od Wenezueli po Iran.

Sygnalista w sprawie wyborów w Hondurasie na celowniku

Narodowy Kongres Hondurasu podejmuje kroki zmierzające do usunięcia ze stanowiska radnego Narodowej Rady Wyborczej Marlona Ochoi — urzędnika, który zgłosił nieprawidłowości wyborcze podczas wyborów prezydenckich w 2025 roku. Stanowi to jawne prześladowanie polityczne naruszające konstytucję.

Progressive International stoi w solidarności z Marlonem Ochoą i domaga się natychmiastowego zaprzestania tych działań.

Trybunał ds. Gazy Corbyna dobiegł końca

Jeremy Corbyn – członek rady PI – zorganizował w zeszłym roku Trybunał ds. Gazy, po tym jak rząd zablokował jego działania w celu wymuszenia niezależnego parlamentarnego dochodzenia w sprawie roli Wielkiej Brytanii w ludobójstwie w Gazie.

W zeszłym miesiącu Trybunał opublikował swoje wnioski – rząd brytyjski był aktywnym uczestnikiem jednej z największej zbrodni naszych czasów.

Przeczytaj raport w całości tutaj.

Ilan Pappe po węgiersku

Kilka miesięcy po swoim nakazie aresztowania przez MTK premier Izraela, Benjamin Netanyahu, został ciepło przywitany na Węgrzech przez premiera Viktora Orbána. Obaj panowie mieli się spotkać ponownie w Budapeszcie 21 marca, na węgierskiej konferencji CPAC, jednak Netanyahu odwołał swoją wizytę dzień wcześniej.

Główne media węgierskie stoją twardo po stronie Izraela, z wyjątkiem jedynie kilku niezależnych mediów, w tym przede wszystkim Mérce – partnera PI, który konsekwentnie podważa oficjalną izraelską narrację. Teraz stały współpracownik Mérce, Théâtre le Levain – niezależny teatr francuski założony przez wieloletniego wolontaryjnego tłumacza PI Attilę Pirotha – oraz węgierska edycja Le Monde Diplomatique opublikują węgierskie tłumaczenie „A Very Short History of the Israel-Palestine Conflict” renomowanego izraelskiego historyka Ilana Pappe.

Książka prezentuje zwięzłe podsumowanie stuletniego projektu kolonii osadniczej, którego rezultatem były czystki etniczne i ludobójstwo. Théâtre le Levain potrzebuje wsparcia by podtrzymać swoją działalność wydawniczą. Przeczytaj więcej o inicjatywie i rozważ donację tutaj.

Pokazowy proces Maduro i Flores trwa nadal

26 marca prezydent Nicolás Maduro i pierwsza dama Celia Flores – od czasu ich bezprawnego porwania przez siły USA 3 stycznia przetrzymywani w więziennej izolatce - stanęli przed drugim przesłuchaniem w swoim pokazowym procesie przed Sądem Federalnym w Nowym Jorku.

Progressive International dołącza do innych ruchów na całym świecie żądając ich uwolnienia.

Komunistyczny przywódca nielegalnie przetrzymywany w Jordanie

Omar Awad, członek Biura Politycznego Jordańskiej Partii Komunistycznej i wieloletni aktywista w sprawie palestyńskiej został aresztowany przez władze 8 marca bez nakazu i jest obecnie przetrzymywany w areszcie bez dostepu do prawnika i wizyt rodziny.

Do tej pory nie wie, jakie postawiono mu zarzuty.

Nasza historia

18 marca 1969 roku – Operacja Menu

USA nasiliło swoje potajemne i bezprawne bombardowanie Kambodży 18 marca 1969 roku. Dowiedz się więcej o tych wydarzeniach tutaj.

18 marca 1871 roku – Komuna Paryska

Komuna Paryska powstała 18 marca 1871 roku. Był to pierwszy raz kiedy proletariat przejął władzę w Europie. Dowiedz się więcej o Komunie tutaj.

19 marca 2011 roku - NATO bombarduje Libię

Siły NATO rozpoczęły bombardowanie Libii 19 marca 2011 roku. W imię „wyzwolenia” 9600 europejskich i amerykańskich ataków powietrznych pozbawiło życia setki cywili i pozostawiły za sobą tylko spustoszenie. Dowiedz się więcej o ataku na Libię tutaj.

20 marca 2003 roku – Amerykańska inwazja na Irak

20 marca 2003 roku, USA wraz z sojusznikami dokonały inwazji na Irak, dopuszczając się jednej z największych zbrodni XXI wieku — zabito ponad milion ludzi i zmuszono do wysiedlenia miliony kolejnych. Dowiedz się więcej o tych wydarzeniach tutaj.

23 marca 1942 roku – Urodził się Walter Rodney

23 marca 1942 roku urodził się gujański rewolucjonistyczny myśliciel Walter Rodney. Upamiętnij Waltera Rodneya i jego dorobek tutaj.

24 marca 1976 roku – Wspierany przez USA zamach stanu w Argentynie

24 marca 1976 roku Stany Zjednoczone pomogły obalić argentyński rząd Isabeli Perón, po którym nastąpiły krwawe rządy dyktatury, pod którą zabito i porwano 30 tys. ludzi. Dowiedz się więcej o zamachu i jego konsekwencjach tutaj.

25 marca 1971 roku – Ludobójstwo w Bangladeszu

25 marca 1971 pakistańskie wojsko rozpoczęło kampanię krwawych represji w Pakistanie Wschodnim (obecny Bangladesz). W trakcie trwania rzezi, Waszyngton niewzruszenie stał po stronie Islamabadu.

Dowiedz się więcej o ludobójstwie tutaj.

30 marca 2018 roku – Wielki Marsz Powrotu

Wielki Marsz Powrotu rozpoczął się w Dzień Ziemi 30 marca 2018 roku, gdy masowe protesty wybuchły przy izraelskim murze granicznym otaczającym Strefę Gazy. Izraelscy snajperzy zabili setki protestujących, okaleczając tysiące innych. Dowiedz się więcej o Marszu i jego kontekście tutaj.

31 marca 1872 roku – Urodziła się Aleksandra Kołłontaj

31 marca 1872 roku w Petersburgu urodziła się rosyjska rewolucjonistka Aleksandra Kołłontaj. Po Rewolucji Październikowej objęła stanowisko komisarza ludowego, zostając pierwszą kobietą w historii Rosji, która objęła stanowisko rządowe.

Dzieło tygodnia

Progressive International ma zaszczyt ponownie wydać plakaty autorstwa Marca Rudina (1945-2023) zamówione przez Palestyńsko-Kubańskie Stowarzyszenie Przyjaźni w latach 80. XX wieku. Wydanie zbiegnie się w czasie z zainspirowanym przez Globalną Flotyllę Sumud Konwojem Nuestra América do Kuby. Plakaty, wykonane przez Rudina podczas jego wygnania w Damaszku, symbolizują wieloletnią solidarność między Kubą i Palestyną.

Zainspirowany przez palestyńskich towarzyszy, których poznał we Włoszech u schyłku lat 70., Rudin popłynął do Libanu łodzią rybacką. W Bejrucie pracował dla Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny (PFLP) pod pseudonimem Jihad Mansour, nauczył się języka arabskiego i studiował znaczenie symboli, czcionek i form kultury islamskiej. Re-edycja została zatwierdzona przez jego bliskich w celu wsparcia solidarnościowej pracy Progressive International.

Zamów swój plakat tutaj: https://workshop.progressive.international/collections/limited-editions