W wiralowym wywiadzie z zeszłego tygodnia ambasador Stanów Zjednoczonych w Izraelu Mike Huckabee stwierdził, że „byłoby dobrze”, gdyby Izrael „zajął” wszystkie tereny od Nilu w Egipcie po Eufrat w Iraku.

Wypowiedź ta pojawiła się w momencie, gdy rząd Izraela podjął dalsze kroki w celu legalizacji przejmowania ziemi na okupowanym Zachodnim Brzegu. Osady izraelskich osadników są wstecznie zatwierdzane, a społeczności palestyńskie są odcinane od dróg, od dostępu do wody i pól uprawnych. Mapa zmienia się na mocy dekretów oraz przy użyciu buldożerów.

Nowy raport Biura Praw Człowieka ONZ ostrzega przed „systematycznym niszczeniem” dzielnic w Strefie Gazy i eskalacją przemocy na Zachodnim Brzegu, co zwiększa ryzyko czystek etnicznych. Terytorium palestyńskie z tygodnia na tydzień ulega coraz większej fragmentacji.

Nakba nigdy się nie skończyła. To, co rozpoczęło się w 1948 r. pod postacią masowych wysiedleń i zajmowania terytorium, przekształciło się w reżim izolacji, fragmentacji i kontroli – odmów powrotu; punktów kontrolnych i systemów zezwoleń; osad i obwodnic; oblężeń i bombardowań; murów, rejestrów i systemów nadzoru. Reżim utrzymywany nie tylko zastosowaniem przemocy na miejscu, ale także dzięki kontraktom zbrojeniowym, umowom handlowym, kanałom bankowym i ochronie dyplomatycznej za granicą. Ludobójstwo w Strefie Gazy jest jego najbardziej wyraźnym przykładem.

To właśnie w tym niszczycielskim kontekście Donald Trump zwołał pierwsze posiedzenie swojej tak zwanej „Rady Pokoju” w Waszyngtonie.

Za językiem odbudowy kryje się znana formuła: kontrola bezpieczeństwa bez suwerenności; miliardy dolarów pomocy bez przywrócenia praw; struktury rządowe zaprojektowane w zagranicznych stolicach; zarządzanie gospodarcze uzależnione od przestrzegania zasad. Zniszczone wybrzeże Gazy ma zostać przekształcone w korytarz inwestycyjny, a odbudowa przedstawiana jest jako szansa na „modernizację” poprzez cyfrowe systemy identyfikacji, ściśle monitorowane przepływy finansowe i obietnicę gospodarki bezgotówkowej zarządzanej pod nadzorem zewnętrznym. W tym celu utworzono biuro łącznikowe mające za zadanie koordynację działań z Autonomią Palestyńską pozbawioną kontroli terytorialnej, a samostanowienie po raz kolejny zostaje odłożone w czasie.

W tym modelu okupacja zostaje przemianowana na przebudowę. Aneksja postępuje, podczas gdy ponad nią powstaje nowy system nadzoru.

Kardynał Pierbattista Pizzaballa, łaciński patriarcha Jerozolimy, odrzucił zaproszenie i nazwał tę inicjatywę tym, czym jest: „kolonialną operacją – inni decydują za Palestyńczyków”.

Opis kardynała jest precyzyjny.

To, co się konsoliduje, to architektura kolonialna. Znormalizowane wchłonięcie terytorialne, utrzymywanie oblężenia poprzez systemy finansowe i logistyczne, warunkowa odbudowa, prawo międzynarodowe przywoływane, gdy jest to wygodne, i ignorowane, gdy utrudnia ekspansję. Język może oscylować między mesjanistycznym zapałem a technokratycznym zarządzaniem, ale wynik jest zbieżny.

Nie jest to jednak jedyna architektura, która nabiera kształtu.

W przyszłym tygodniu państwa spotkają się w Hadze na posiedzeniu prowadzonym przez Republikę Południowej Afryki i Kolumbię, aby promować inną logikę, w której prawo międzynarodowe nakłada obowiązki na państwa trzecie, w której transfery broni mogą zostać wstrzymane, porty mogą odmówić dokowania, statki mogą zostać pozbawione bandery, umowy publiczne mogą zostać poddane ponownemu przeglądowi, w której można uruchomić uniwersalną jurysdykcję. Grupa Haska powstała, aby przełamać impas – aby przekształcić potępienie w skoordynowane działania państwowe.

Świat domaga się konkretnych działań, a nie retoryki. Dlatego kilka dni później w Amsterdamie ruchy społeczne, związki zawodowe, parlamentarzyści, prawnicy, pracownicy portowi, dziennikarze i przywódcy polityczni z całego świata zbiorą się na Ludowym Kongresie Grupy Haskiej. Nakreślą tam globalne łańcuchy dostaw, które podtrzymują machinę wojenną Izraela, skoordynują działania w portach i węzłach transportowych, zaplanują kampanie mające na celu zerwanie umów i więzi finansowych, będą dochodzić odpowiedzialności przed sądami, skupią się na gigantach żeglugowych i przepływach energii oraz uzgodnią strategię ponad granicami.

Tego wieczoru głosy ludzi przeniosą się z warsztatów na plac publiczny. Francesca Albanese, Greta Thunberg, Omar Barghouti, Hind Khoudary, Jeremy Corbyn, Sally Rooney, Chris Smalls, Yara Hawari. Głosy przedstawicieli prawa, pracy, kultury, polityki i ruchu oporu zbiegają się w historycznym kościele Dominicuskerk, aby domagać się zakończenia Nakby.

Obecnie realizowane są dwa równoległe projekty.

Rada Pokoju, kierowana przez Stany Zjednoczone i Izrael, dąży do ustabilizowania systemu dominacji. Grupa Haska, kierowana przez Republikę Południowej Afryki i Kolumbię, wspierana przez narody świata, dąży do stworzenia świata godności i wyzwolenia.

O przyszłości Palestyny nie zadecydują mesjanistyczne roszczenia ani obietnice odbudowy. Będzie ona kształtowana przez opór Palestyńczyków wobec wywłaszczenia oraz przez to, czy państwa i narody będą gotowe zerwać materialne więzi, które podtrzymują aneksję, apartheid i ludobójstwo, czy będą gotowe zdekolonizować wszystko, teraz.

Co nowego w Ruchu

Konwój Nuestra América do Kuby

To, co powstało jako flotylla, przekształciło się w Konwój Nuestra América do Kuby – w globalny ruch, który zmobilizuje się drogą powietrzną, lądową i morską – i zbiegnie się w Hawanie 21 marca 2026 r., aby dostarczyć pomoc zebraną od społeczności z całego świata.

Zaangażuj się. Zaplanuj swoją delegację. Dołącz do konwoju, aby przełamać blokadę Kuby.

Dowiedz się jak to zrobić tutaj, a więcej o misji przeczytasz w wywiadzie z Davidem Adlerem, współkoordynatorem PI, dla magazynu Jacobin.

Uwolnić Bookera Omole!

Booker Omole, sekretarz generalny Komunistycznej Partii Marksistowskiej Kenii, organizacji członkowskiej Progressive International, został zatrzymany i pobity w Nairobi. Głosy z całego świata, w tym członkowie PI Akcja Socjalistyczna w Polsce i HKP w Pakistanie, domagają się uwolnienia Omole.

Mapowanie faszyzmu

Projekt badawczy Reactionary International opublikował nowe dochodzenie przedstawiające globalne sieci koordynacji skrajnej prawicy, które w coraz większym stopniu kształtują naszą teraźniejszość polityczną. Mapping Fascism śledzi przepływy finansowe, sojusze ideologiczne, platformy medialne i spotkania polityczne, które łączą autorytarnych przywódców, oligarchów, think tanki i propagandystów cyfrowych ponad granicami. Wynikiem tego nie jest seria odizolowanych ruchów narodowych, ale transnarodowa infrastruktura – strategiczna, dobrze finansowana i głęboko zakorzeniona we władzy państwowej.

Od Waszyngtonu po Budapeszt, od Tel Awiwu po Buenos Aires, współczesna skrajna prawica działa w oparciu o wspólne narracje, wspólnych darczyńców i wspólnych wrogów. Badanie ujawnia, w jaki sposób sieci te wzajemnie się wzmacniają: poprzez pranie idei na rożnych kontynentach, normalizację represji oraz eksportowanie taktyk inwigilacji, prywatyzacji i erozji demokracji. Jeśli Reactionary International jest zorganizowana, demokratyczna odpowiedź również musi być zorganizowana. Zrozumienie mechanizmów reakcji jest pierwszym krokiem do jej rozmontowania.

Żałoba po śmierci Khabazela Mkhize

Progressive International opłakuje zabójstwo Zweli „Khabazela” Mkhize, lidera naszej organizacji członkowskiej w Republice Południowej Afryki, Abahlali baseMjondolo, ruchu miejskiej biedoty liczącego ponad 180 000 członków o dobrej reputacji. Był skarbnikiem oddziału eNkanini na przedmieściach Johannesburga i został zamordowany przez lokalną mafię ziemską za to, że bronił zasady ruchu, zgodnie z którą zajęte grunty muszą zostać wyłączone z obrotu towarowego i zarządzane demokratycznie od dołu.

Nasza historia

17 lutego – Huey P. Newton, współzałożyciel Partii Czarnych Panter i rewolucyjny marksista, urodził się w Luizjanie tego dnia w 1942 roku. Dowiedz się więcej o jego życiu i działalności politycznej.

18 lutego – Audre Lorde urodziła się tego dnia w 1934 roku w Harlemie w Nowym Jorku. Jak sama o sobie mówiła, była „czarną feministką, lesbijką, matką, wojowniczką, kobietą, kochanką i poetką wykonującą swoją pracę”. Poświęciła swoje życie walce z klasizmem, rasizmem, homofobią i mizoginią w swoim społeczeństwie. Dowiedz się więcej o jej życiu i twórczości.

24 lutego – tego dnia w 1966 r. Kwame Nkrumah został obalony ze stanowiska prezydenta Ghany w wyniku wojskowego zamachu stanu wspieranego przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię. Dowiedz się więcej o panafrykanizmie Nkrumaha i imperialnym spisku mającym na celu jego powstrzymanie.

24 lutego – w tym dniu w 1965 roku w Nairobi w Kenii zamordowano socjalistycznego rewolucjonistę Pio Gama Pinto. Dowiedz się więcej o jego internacjonalizmie i polityce, za którą oddał życie.

25 lutego – Ferdinand Marcos, wspierany przez Stany Zjednoczone dyktator Filipin i zagorzały antykomunista, został obalony przez „rewolucję siły ludu” tego dnia w 1986 roku. Więcej informacji na temat rewolucji siły ludu można znaleźć tutaj.